«Anthropic»

W 1973 roku astronomowie zjechali do Krakowa na 500. rocznicę urodzin Kopernika, człowieka, który przesunął Ziemię ze środka wszechświata. Fizyk Brandon Carter przedstawił tam coś, co nazwał zasadą antropiczną: wszystko, co obserwujemy, musi dać się pogodzić z tym, że istniejemy i możemy to obserwować. Słowo pochodzi od greckiego anthropos, czyli człowiek. Od niego zaczyna się ten obraz.

„Anthropic” to twarz przecięta na pół. Po jednej stronie skóra jest z ciepłej brązowej farby, z uchem i ciemnymi włosami. Po drugiej robi się blada i szara, bardziej narysowana niż namalowana, z tym samym szeroko otwartym okiem, które patrzy prosto na ciebie. Pod nosem pasek twarzy przesuwa się w bok, a usta szarzeją. Wokół podbródka i szyi portret rozpada się na pomarańczowe, żółte i granatowe bloki, jak źle ładujące się zdjęcie. Przez czoło przechodzą jaskraworóżowe i niebieskie paski. Po powierzchni biegną kolumny pomieszanych, lustrzanie odwróconych liter, a wokół twarzy są trzy kody QR i kilka innych małych czarnych znaczników.

Chuck Close pod koniec lat 60. budował ogromne głowy na siatce, a jego „Big Self-Portrait” powstał w latach 1967–1968. Gerhard Richter w obrazach według zdjęć z lat 60. szedł w przeciwną stronę: przeciągał pędzlem po sfotografowanych twarzach, aż się rozmywały. Chciałem mieć jedno i drugie w jednej głowie – zimną siatkę i rozmycie. Lubię to, że kolorowe i szare oko wyglądają na tak samo czujne.

To oryginalny obraz pop art z moich prac z 2025 roku. Uważam go za współczesny pop art, bo temat jest zwyczajny: twarz na ekranie. Portret w stylu glitch działa według mnie tylko wtedy, gdy odwzajemnia spojrzenie. Ten to robi, dlatego widzę go na ścianie w biurze. Jest też litografia wykańczana ręcznie, 60 × 60 cm.

Ten oryginał jest wciąż dostępny i gotowy do wysyłki. Większość moich pozostałych oryginałów jest już w prywatnych kolekcjach, a każdą moją pracę mogę namalować dla ciebie na zamówienie w dowolnym rozmiarze. Zapytaj o niego na Instagramie albo mailem.