«Display Error»

W 1965 roku Nam June Paik przyłożył magnes do telewizora i wygiął obraz na ekranie. Nazwał to „Magnet TV”. Maszyna zrobiona po to, żeby pokazywać czysty obraz, nagle pokazała własne wnętrze, a Paik potraktował tę awarię jak materiał, nie jak błąd. Od tego pomysłu zaczyna się ten portret.

Młoda kobieta patrzy prosto na ciebie jednym brązowym okiem. Ma czarne włosy i ciężką grzywkę z niebieskimi pasmami. Lewą połowę twarzy namalowałem po staremu: miękka skóra, nos, kilka czerwonych znaków na policzku. Prawa połowa zamieniła się w piksele. Różowe, niebieskie, pomarańczowe i żółte bloki zajmują miejsce, gdzie powinna być twarz, a pasek z ustami zsunął się w bok od reszty głowy.

Tło wygląda jak pulpit po awarii systemu. Są tu okna i paski narzędzi, drobne ikony, pomarańczowy kod QR w lewym dolnym rogu i napisy odwrócone, ucięte albo pomieszane.

Piksele to moja wersja kropek Ben-Day Roya Lichtensteina. On w „Tonącej dziewczynie” z 1963 roku powiększył kropki drukarskie z komiksów, ja powiększyłem kwadraty zepsutego ekranu. Glitch stał się zresztą osobną praktyką artystyczną. W 2010 roku Rosa Menkman napisała „Glitch Studies Manifesto” właśnie o tym: błąd to chwila, w której medium pokazuje, czym naprawdę jest.

Jedno zostaje tu nietknięte – oko. Wszystko dookoła może się zepsuć, a ona dalej patrzy. To oryginalny obraz pop art z moich prac z 2025 roku i z bliska widać, że piksele są pociągnięciami pędzla. Na ścianie odbiera się go jak współczesny pop art. Moim zdaniem dobrze pasuje do biura, gdzie ludzie i tak cały dzień patrzą w ekrany. Jest też litografia wykańczana ręcznie, 60 × 60 cm.

Ten oryginał jest wciąż dostępny i gotowy do wysyłki. Większość moich pozostałych oryginałów jest już w prywatnych kolekcjach, a każdą moją pracę mogę namalować dla ciebie na zamówienie w dowolnym rozmiarze. Zapytaj o niego na Instagramie albo mailem.