«Human.exe»

W 1966 roku Joseph Weizenbaum, informatyk z MIT, napisał program ELIZA. Program udawał psychoterapeutę i przeważnie zamieniał twoje własne zdania w pytania. Nic nie rozumiał, a Weizenbaum był wstrząśnięty tym, jak szybko ludzie zaczęli go traktować tak, jakby rozumiał. Dziś oddajemy swoje twarze, wiadomości i nawyki systemom, które robią ten sam trik dużo lepiej. Zacząłem się zastanawiać, po której stronie ekranu jest program. Ten obraz jest moją odpowiedzią, w formie nazwy pliku.

„Human.exe” to dziewczyna zwrócona prosto do nas, z przedziałkiem pośrodku i dużymi zielononiebieskimi oczami. Jej twarz jest namalowana miękko, a potem rozbita. Na czole leży czarny pasek, pod nim pionowy blok pikseli, nos zakrywa mały kwadrat szumu, a dolna połowa twarzy zsuwa się w bok wzdłuż ostrego poziomego cięcia. Całe płótno pokrywają drobne białe kropki, jak ekran oglądany z bliska. Za nią oliwkowozielone smugi przesuwają się obok żółtej ikony folderu, fioletowych i niebieskich kwadratów i małego portretu w złotej ramce. Na dole jest kod QR, po prawej pomieszany biały tekst. Dziewczyna ma biały kołnierzyk.

Kropki przypominają mi kropki Ben-Day, których Lichtenstein używał od 1961 roku, tylko że tutaj zmieniły się w punkty monitora. W 2010 roku Rosa Menkman napisała „Glitch Studies Manifesto” i przekonywała, że najciekawszy jest właśnie błąd. Przeniosłem ten pomysł na twarz. Wszystko dookoła się sypie, a oczy zostają spokojne. Dla mnie to bardziej niepokojące niż krzyk. Glitch działa najmocniej na twarzy, która nie wpada w panikę.

To oryginalny obraz pop art z moich prac z 2025 roku. Myślę, że pasuje do restauracji i kawiarni, gdzie ludzie siedzą na tyle długo, żeby odwzajemnić jego spojrzenie. Jest też litografia wykańczana ręcznie, 60 × 60 cm.

Ten oryginał jest wciąż dostępny i gotowy do wysyłki. Większość moich pozostałych oryginałów jest już w prywatnych kolekcjach, a każdą moją pracę mogę namalować dla ciebie na zamówienie w dowolnym rozmiarze. Zapytaj o niego na Instagramie albo mailem.