«The Mona Lisa (1)»

21 sierpnia 1911 roku Mona Lisa zniknęła z Luwru. Ukradł ją Vincenzo Peruggia, który wcześniej pracował w muzeum. Obrazu szukano aż do 1913 roku, kiedy odnalazł się we Florencji. Od tej historii zaczyna się mój obraz Mona Lisa w wersji pop art.

Siedzi w swojej zwykłej pozie, ale ktoś zhakował powierzchnię. Na czole ma czarny kwadrat i kreskę, a poziomy pas na wysokości ust przesunął się w bok i przecina go czarna belka. Zamiast szyi i dekoltu jest banknot dolarowy: pieczęć Rezerwy Federalnej, zdanie o prawnym środku płatniczym dla wszystkich długów publicznych i prywatnych, podpis skarbnika i duża setka przy kołnierzu. Na dłoniach ma wytatuowany znak dolara, półksiężyc, trójkąt, małe krzyżyki i serce. Pomarańczowa i żółta farba spływa po rękawach, a wokół postaci, na czarnym tle z fakturą, unoszą się luźne piksele: niebieskie, żółte, czerwone i różowe.

Artyści biorą tę twarz od dawna. W 1919 roku Marcel Duchamp dorysował jej wąsy i bródkę na pocztówce z jej wizerunkiem i nazwał pracę L.H.O.O.Q. W 1963 roku Andy Warhol powtórzył ją trzydzieści razy w „Thirty Are Better Than One”. Obaj traktowali najsłynniejszy obraz świata jak wspólną własność. Zrobiłem to samo – z glitchem, banknotem i kilkoma tatuażami.

Oryginał powstał w 2021 roku. Lubię to, że jej uśmiech przetrwał wszystko i że współczesna Mona Lisa może nosić na sobie sto dolarów, a i tak pozostaje niewzruszona. Dla mnie ta Mona Lisa pop art to najpierw współczesny pop art, a dopiero potem żart z Leonarda. Potrzebuje dużej, ciemnej ściany i niewiele więcej.

Większość moich oryginałów jest już w prywatnych kolekcjach, ale maluję obrazy na zamówienie w dowolnym rozmiarze. O ten zapytaj mnie na Instagramie albo mailem. Tę pracę możesz mieć też jako litografię wykańczaną ręcznie – zamówisz ją tą samą drogą.