«Glitch in the matrix (2)»

Pod koniec XVIII wieku niemieccy krytycy martwili się nową chorobą, którą nazwali Lesesucht, czyli nałogiem czytania. Najbardziej niepokoiły ich młode kobiety z powieściami: za dużo czasu sam na sam z książką, za dużo wyobraźni, za mało nadzoru. Czytająca kobieta była kimś, kogo trzeba pilnować. Dziś, przynajmniej w sieci, prawie nikt jej nie zauważa. Od tej ciszy zaczyna się ten obraz.

Ta sama kobieta, ta sama poza i ta sama rozbita twarz co w pierwszym „Glitch in the matrix”. Stoi do nas tyłem, z upiętymi warkoczami, a jej profil rozpada się na pasy, które do siebie nie pasują. Tym razem jest ubrana w luźny sweter z dzianiny i czyta książkę z obrazkami, a na jej stronie pnie się w górę łodyga fasoli. Czerwone powiadomienie nad jej głową pokazuje zero polubień i zero komentarzy.

Na płótnie najwięcej uwagi dostaje sweter. Każdy splot dzianiny i każdą ciemną plamkę kładłem ręcznie, więc materiał ma ciężar, któremu rozsypująca się twarz nie dorównuje. Po lewej wiszą te same bloki pikseli w cyjanie, czerwieni, różu i błękicie, a na czarnym tle są wypukłe kształty, które widać, kiedy pada na nie światło.

Malarze kochali czytające kobiety na długo przed jakimkolwiek feedem. „Dziewczyna czytająca list przy otwartym oknie” Vermeera i „Czytająca dziewczyna” Fragonarda pokazują kobietę z listem albo książką w prywatnej chwili, na którą warto patrzeć. Współczesny pop art pozwala mi to odwrócić. Tutaj prywatne znaczy niewidoczne: naga dostaje 13 tys. komentarzy, ubrana i zaczytana nie dostaje nic. Algorytm jej nie karze. Po prostu jej nie widzi.

To oryginalny obraz pop art z kolekcji „No Future”, jedno płótno 120 × 90 cm. Jest spokojniejszy od pierwszego i dobrze sprawdzi się w kąciku do czytania albo w salonie. Jest też litografia wykańczana ręcznie.

Ten oryginał jest wciąż dostępny i gotowy do wysyłki. Większość moich pozostałych oryginałów jest już w prywatnych kolekcjach, a nowe maluję na zamówienie w dowolnym rozmiarze. Zapytaj o niego na Instagramie albo mailem.